0148

⬢⬢⬢

ตอนที่ 148 การช่วงชิงและการกวาดล้างจนสิ้น

สำหรับนิยามของคำว่า “มนุษย์” นั้น มีการถกเถียงกันมาตั้งแต่โบราณกาลแล้ว

บรรดานักปรัชญาและนักคิดในยุคโบราณต่างเห็นพ้องว่า มนุษย์คือหัวหน้าสรรพสิ่งแห่งฟ้าดิน ทันทีที่ลืมตาดูโลกก็พร้อมสรรพด้วยพรสวรรค์ในการเรียนรู้

กระทั่งการพัฒนาของชีววิทยาในยุคใหม่ สังคมจึงได้ให้คำอธิบายทางวิทยาศาสตร์ที่ค่อนข้างลงตัวต่อคำว่า “มนุษยชาติ”

ทว่าไม่ว่าจะอยู่ในนิยามไหน ผู้คนมักจะยกเอา “จิตสำนึก” มาเป็นปัจจัยสำคัญในการแบ่งแยกระหว่างมนุษย์กับสัตว์อื่นๆ เสมอ ราวกับว่ามีเพียงจิตสำนึกเท่านั้นที่ทำให้สิ่งมีชีวิตตัวนั้นได้ชื่อว่าเป็น “มนุษย์”

ทว่าปัญหาคือ จิตสำนึกถูกสร้างขึ้นมาจากสมอง ในขณะที่มนุษย์ใช้ชีวิตอยู่ในสังคมและถูกผู้อื่นมองเห็นกลับเป็นร่างกายภายนอก ผู้คนจดจำและทำความรู้จักกันก็เริ่มต้นจากรูปลักษณ์ภายนอกเช่นกัน จึงจะสามารถยืนยันตัวตนของคนๆ หนึ่งได้

เช่นนั้นแล้ว แท้จริงแล้วสมองต่างหากที่รักษาสถานะความเป็นมนุษย์ หรือร่างกายกันแน่ที่ทำหน้าที่นั้น?

ลวี่โหย่วเซิงไม่รู้ว่าเหตุใดตนเองถึงเกิดคำถามนี้ขึ้นมา

ตลอดช่วงชีวิตอันสามัญของเขา ไม่เคยเลยสักครั้งที่จะคิดทบทวนเรื่องนี้อย่างละเอียดถี่ถ้วน เมื่อยล้าจนลมหายใจและเสียงหัวใจหยุดเต้นลงพร้อมกับพลังชีวิตที่ค่อยๆ รั่วไหล เมื่อเขารับรู้ว่าตนเองกำลังจะตาย คำถามนี้ก็วนเวียนอยู่ในห้วงสมองที่ใกล้ดับสลายของเขาตลอดเวลา