บทที่ 236 อยู่ใต้ชายคาเขา

บทที่ 236 อยู่ใต้ชายคาเขา

หยางกวนกวนเองก็รู้สึกว่าตัวเองอยู่ใกล้กับฉีต่งเสียนมากเกินไป แต่ก็ช่วยไม่ได้ ในเมื่อซุ้มขายหนังสือพิมพ์มีพื้นที่แค่นี้ แถมลมยังแรงมาก ขยับไปข้างหน้าอีกก้าวเดียวก็ต้องเปียกฝนแล้ว

หญิงสาวทำได้เพียงพยายามเบี่ยงตัวออกห่าง รักษาระยะห่างกับเขาให้มากที่สุดเพื่อหลีกเลี่ยงการสัมผัสทางกาย

“ฝนตกหนักชะมัด ไม่รู้จะหยุดเมื่อไหร่ ดวงซวยจริง ๆ เลย!” หยางกวนกวนอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมา

“หึ ๆ ๆ...” ฉีต่งเสียนเพียงแต่หัวเราะเบา ๆ รู้สึกว่าการถูกติดอยู่ตรงนี้ก็ถือเป็นโชคดีเรื่องผู้หญิงไม่น้อย

จู่ ๆ หยางกวนกวนก็รู้สึกเศร้าสร้อยและหดหู่ใจขึ้นมา “ไม่คิดเลยว่าชีวิตจะไม่ได้ดั่งใจขนาดนี้ กระทั่งสวรรค์ยังแกล้งฉันเลย!”