บทที่ 32 เบื้องหลังของพี่จิ้ง

บทที่ 32 เบื้องหลังของพี่จิ้ง

หลงย่าหนานยืนอยู่ตรงหน้าฉีต่งเสียนด้วยสีหน้าเย็นชา สายตาที่มองลงมาแฝงไปด้วยความรู้สึกที่เหนือกว่าอย่างเห็นได้ชัด

"ถ้าฉันไม่โทรศัพท์สายนั้นไป ป่านนี้แกคงถูกสับเป็นชิ้นๆ ไปแล้ว! คิดจริงๆ เหรอว่าผับแห่งนี้เป็นสถานที่ที่แกจะมาหาเรื่องได้ตามใจชอบ?"

"หรือแกคิดว่าเด็กหนุ่มที่ชื่อหวังเป้าเมื่อกี้ เป็นคนที่แกจะไปล่วงเกินได้?"

"ไม่มีน้ำยา ก็หัดทำตัวเจียมเนื้อเจียมตัวหน่อย อย่าเอาแต่พูดจาเรียกร้องความสนใจให้มันดูน่าสมเพช นอกจากจะขายหน้าแล้วยังจะพาตัวเองไปตายเปล่าๆ!"

"ฉันละกลัวว่าถึงเวลาแกตายขึ้นมา จะไม่มีใครยอมมาเก็บศพให้ด้วยซ้ำ"

คำพูดของหลงย่าหนานนั้นช่างเชือดเฉือนและจิกกัดอย่างรุนแรง