บทที่ 31 โทรศัพท์สายเดียว

บทที่ 31 โทรศัพท์สายเดียว

ใบหน้าของพี่จิ้งมืดมนลงสนิท ก่อนจะหัวเราะออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นเยือก

"ดีนี่ ไอ้น้อง อยากจะรู้นักว่าแกจะไม่ไว้หน้าฉันยังไง!" พี่จิ้งเอ่ยเสียงต่ำ แววตาคมปลาบขึ้นเรื่อยๆ

"ฉันคงต้องกดพี่เป้าคนนี้ลงไปขยี้กับพื้นอีกรอบ ถ้าเธอคิดจะเข้าข้างกันหน้าด้านๆ ฉันก็คงต้องกดหน้าสวยๆ ของเธอลงโถปัสสาวะแล้วล่ะ" ฉีต่งเสียนเอ่ยอย่างครุ่นคิด

หวังเป้าโกรธจนไฟลุก นึกไม่ถึงว่าฉีต่งเสียนจะโอหังบังอาจขนาดนี้ ไม่เพียงไม่เห็นเขาอยู่ในสายตา แม้แต่พี่จิ้งก็ยังไม่ไว้หน้า

หลงย่าหนานมองดูเหตุการณ์จากชั้นบนพลางเอ่ย "เรื่องชักจะบานปลายแล้ว ฉันจะโทรหาพี่จิ้งให้เข้ามาจัดการหน่อย"