กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
ลู่สือเหยียนทำหน้าบริสุทธิ์ไร้เดียงสา เห็นได้ชัดว่าเองก็ไม่ค่อยรู้เรื่อง
“นักเรียนในรายชื่อมาถึงกันครบแล้ว ใครที่มีกระเป๋าเดินทางต้องโหลดก็ไปจัดการโหลดกระเป๋าก่อน ใครที่ไม่ต้องโหลดก็รออยู่ตรงนี้”
กู้เฉินกับเจียงหน่วนหน่วนมีกระเป๋าเดินทางที่ต้องโหลดกันทั้งคู่ จึงพากันไปจัดการที่เคาน์เตอร์
“แม่ ผมน้อยใจแล้วนะ แม่บอกกู้เฉินว่าสู้ ๆ แต่กับผมบอกแค่ว่ากินให้อิ่มดื่มให้สบาย…”
“เด็กโง่ แม่ก็รู้อยู่ว่าลูกต้องได้รางวัลแน่ ๆ!”
ถ้าข้าง ๆ ไม่มีเพื่อนของเขาอยู่ หนิงหรานต้องดุเด็กคนนี้สักยกแน่
“อ้อ ที่แท้ก็เป็นแบบนี้…”
หนิงหรานทำเสียงฮึ ไม่งั้นล่ะ? เธอแค่พูดจาสุภาพกับเพื่อนของเขาแค่ประโยคเดียว เด็กคนนี้ยังจะน้อยใจขึ้นมาอีก