กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
“พี่เหยียน แม่นายสวยจังเลย”
“ขอบใจ แต่อย่าเรียกฉันแบบนั้นเลย ถ้าพ่อแม่ได้ยิน ท่านจะคิดว่าฉันตั้งแก๊งในโรงเรียน ภาพลักษณ์ของฉันในสายตาพ่อแม่จะเสียหายมาก”
ลู่สือเหยียนเก็บไม้เทนนิสของตัวเองให้เรียบร้อย อีกคาบคณิตศาสตร์เดียวก็เลิกเรียนแล้ว
“งั้นเรียกคุณชายได้ไหม คุณชายลู่”
“นักเรียนก็ต้องมีท่าทีแบบนักเรียน เรียกชื่อฉันสิ”
ลู่สือเหยียนหิ้วกระเป๋าไม้เทนนิสเดินออกจากโรงยิมก่อน
เขาตั้งใจอ้อมไปรอบหนึ่ง ไปดูโรงอาหารก่อน
เขาคิดว่าจะไม่เจอพ่อแม่ ไม่นึกว่าพออ้อมมาถึงก็เห็นพ่อถือร่มกันแดดมือหนึ่ง อีกมือชูพัดลม
หนิงหรานกำลังกินไอศกรีมอย่างสบายใจ
“เมื่อกี้อยู่ในโรงยิมโดนแอร์เป่าเย็นจนหนาว พอออกมากลับรู้สึกร้อนอีก”