กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
หลังจากที่หนิงหรานแฉลู่เหวินโจวจนแตก อีกฝ่ายก็ไม่ปิดบังอะไรอีก
เล่นกันมาทั้งบ่ายที่สนามม้า ทั้งหนิงหรานและลู่สือเหยียนต่างก็เหนื่อย
แน่นอนว่าคนที่เหนื่อยที่สุดคงหนีไม่พ้นลู่เหวินโจวกับครูฝึกของเหยียนเหยียน
หนิงหรานกับเหยียนเหยียนนั่งอยู่บนหลังม้า อย่างมากก็แค่ใช้แรงที่เอวกับท้อง แต่ลู่เหวินโจวเดินจูงม้าอยู่ตลอดทาง
“พี่เหวิน พี่สะใภ้?”
ฉีอวี่ไป๋กลัวว่าตัวเองจะดูผิด ถึงกับถอดแว่นกันแดดออกมาดูให้ชัด ๆ อีกรอบ
“เป็นพวกคุณจริง ๆ ด้วย!”
ฉีอวี่ไป๋ลงจากรถรับส่ง พอเดินเข้ามาใกล้ถึงได้รู้ว่าเหยียนเหยียนก็มาด้วย
เจ้าตัวเล็กได้ยินเสียงฉีอวี่ไป๋ก็ยื่นหัวมองไปทางนั้น