กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
หนิงหรานกับลู่เหวินโจวคุยกันในห้องรับแขกนานมาก ไม่มีใครเอ่ยถึงเรื่องเมื่อคืนอีก
ลู่สือเหยียนตื่นมาเห็นบนเตียงเหลือแค่ตัวเอง รีบปีนลงจากเตียง แม้แต่รองเท้าแตะยังไม่ทันใส่ก็วิ่งออกมาจากห้องนอน
“แม่...”
เจ้าตัวเล็กพุ่งเข้าอ้อมกอดเธอตรง ๆ
“ทำไมไม่ใส่รองเท้าล่ะลูกรัก”
เธออุ้มเจ้าตัวเล็กขึ้นมา เช็ดเท้าเล็ก ๆ ของเขา พื้นไม่ค่อยสกปรกนัก แต่ก็เย็นมาก
“แม่ เหยียนเหยียนฝัน”
เจ้าตัวเล็กนอนแนบอยู่ในอ้อมกอดหนิงหราน เสียงนุ่มละมุน
“ฝันเห็นอะไร”
มองผมของเหยียนเหยียนที่ฟูขึ้นเพราะเพิ่งตื่นนอน เธอใช้นิ้วเกลี่ยไปมาไม่กี่ที