กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
หนิงหรานกับฉินหว่านได้ยินลู่สือเหยียนพูดแบบนี้ก็อดมองหน้ากันไม่ได้
“ลูกชายเธอนี่น่าสนใจนะ!”
ฉินหว่านหัวเราะขำกับคำพูดของเจ้าตัวเล็ก
“นั่นมีแค่แม่ที่เรียกได้ พ่อเรียกได้ไหมล่ะ?”
หนิงหรานยิ้มมองเขา เจ้าตัวเล็กคนนี้คิดมากกว่าที่คิด อาจเป็นเพราะตั้งแต่เธอเรียกเขาว่าลูกรัก เขาก็รู้สึกว่าคำนี้มีแต่แม่เท่านั้นที่เรียกได้ คนอื่นไม่ได้รับอนุญาต
“พ่อ...”
เจ้าตัวเล็กถือเชอร์รี่อยู่ในมือ นั่งบนโซฟาคิดอยู่ครู่หนึ่งอย่างจริงจัง
“พ่อไม่เรียกแบบนั้นหรอก”
ลู่สือเหยียนไม่เคยได้ยินพ่อเรียกตัวเองว่าลูกรักเลย
“แม่ แม่สัปดาห์นี้ยุ่งมากใช่ไหม?”