กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
ตั้งแต่ถูกยึดนาฬิกาโทรศัพท์ ลู่สือเหยียนต้องรอให้ลู่เหวินโจวกลับบ้านทุกวันถึงจะโทรหาหนิงหรานได้
พอถึงวันศุกร์ที่โรงเรียนอนุบาลเลิกเรียน เจ้าตัวเล็กก็วิ่งไปหาพ่ออย่างตื่นเต้น
“พ่อ วันนี้เราจะไปเยี่ยมแม่ที่สนามบินกันใช่ไหม”
เหยียนเหยียนจูงมือพ่อ สีหน้าตื่นเต้นจนซ่อนไม่อยู่
“สัปดาห์นี้ไปเยี่ยมแม่ไม่ได้แล้ว”
ลู่เหวินโจวยื่นมือไปอุ้มเหยียนเหยียนขึ้นมา
พอเจ้าตัวเล็กได้ยินคำนี้ของพ่อ รอยยิ้มบนหน้าก็หายไปในชั่วพริบตา
“ทำไมไปไม่ได้ล่ะพ่อ”
เพราะสัปดาห์นี้ไปเยี่ยมแม่ไม่ได้ ลู่สือเหยียนจึงเริ่มไม่ค่อยมีความสุข