กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
“แค่ก ๆ…”
เฉิงเจินกลั้นไว้ไม่อยู่ เธอปิดปากแล้วลุกไปห้องรับแขก
สายตาของลู่สือเหยียนดีจริง ๆ หนิงหรานนั่งอยู่ตรงนี้นานตั้งครึ่งค่อนวัน ระหว่างนั้นยังคุยกับผู้ชายอยู่หลายประโยค แต่ก็ไม่เห็นว่าปากเขามีตรงไหนแตกเลย
แต่เจ้าตัวเล็กเห็นได้แค่มองแวบเดียว
“พ่อจ๊ะ ใครกัดพ่อเหรอ?”
เห็นลู่เหวินโจวไม่ตอบ เหยียนเหยียนจึงถามต่อ
เฉิงเจินนั่งอยู่บนโซฟา เธอเม้มปากแน่น
“ไม่ได้ถูกกัดนะ แค่เผลอไปกระแทกเข้า”
“ปากพ่อไปกระแทกอะไรเหรอ?”
ลู่สือเหยียนไม่ค่อยเข้าใจ ปากจะไปกระแทกอะไรได้ล่ะ…