กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
โคลอี้นั่งยอง ๆ อยู่ตรงหน้าลู่สือเหยียนและรออยู่อย่างนั้น
เด็กน้อยลังเลอยู่นาน สุดท้ายก็เรียกเบา ๆ ว่า “น้าชาย”
“เด็กดีจริง ๆ!”
โคลอี้ทำตามอย่างหนิงหราน ลูบศีรษะเหยียนเหยียนเบา ๆ
“ตากับจมูกของเธอเหมือนพี่สาวฉันมากเลย”
“พ่อก็พูดแบบนี้เหมือนกัน…”
หลังจากคุยกับน้าชายคนเล็กของตัวเองได้ไม่กี่ประโยค เด็กน้อยก็ไม่รู้สึกห่างเหินเหมือนตอนแรกอีก
“โคลอี้ พาหลานชายตัวน้อยของลูกออกไปเล่นก่อน แม่มีเรื่องจะคุยกับพี่สาวของลูก”
เจี่ยงเจียเยว่ที่เงียบมาตลอดจู่ ๆ ก็เอ่ยขึ้น อยากให้โคลอี้กับลู่สือเหยียนออกไปจากห้องประชุม
“แม่”