กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
“หนิงหราน ฉันไม่เคยคิดว่าการที่เธอคิดถึงตัวเองและเรียกร้องเพื่อสิทธิของตัวเองเป็นเรื่องน่าขัน”
ระหว่างรอสัญญาณไฟแดง ลู่เหวินโจวก็หันหน้าไปมองหนิงหราน
เธอไม่คิดเลยว่าผู้ชายคนนี้จะพูดเรื่องพวกนี้กับเธอ
ในดวงตาของลู่เหวินโจวมีอารมณ์บางอย่างที่หนิงหรานอ่านไม่ออก สีหน้าของเขาเรียบเฉยจนเธอเดาไม่ออกว่าเวลานี้เขากำลังคิดอะไรอยู่
เมื่อได้ยินเสียงแตรจากรถด้านหลังที่บีบเร่งอยู่ไม่หยุด ชายหนุ่มจึงค่อยละสายตาจากเธอ
“วันนี้ไปตระกูลหนิง เธอรู้จักคนที่นั่งอยู่ในบ้านพักทุกคนไหม?”
หนิงหรานรู้สึกว่าการนั่งอยู่ในรถกับลู่เหวินโจวโดยไม่พูดอะไรคงจะกระอักกระอ่วน จึงหาเรื่องมาคุยส่ง ๆ
“รู้จักไม่กี่คน”
เขายังรู้จักหนิงเจี้ยนซินกับเจี่ยงเจียเยว่ ส่วนคนอื่นไม่ค่อยคุ้นเคย