กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
พอหนิงหรานเดินมาถึงห้องรับแขก ลู่สือเหยียนก็พุ่งเข้ามาหาเธอราวกับประทัดน้อย
“แม่สวยมากเลย”
ลู่เหวินโจวได้ยินคำพูดของเจ้าตัวเล็กแล้วอดเลิกคิ้วไม่ได้
เด็กคนนี้ปากหวานไม่เบา แม้แต่ตอนชมคนก็ยังจับจุดสำคัญได้
“ขอบใจจ้ะลูกรัก ลูกก็หล่อมากเหมือนกัน”
หนิงหรานมองออกแล้วว่าเจ้าตัวเล็กคนนี้มีเป้าหมายหลักคือไม่ทำให้ใครขุ่นเคือง
ต่อหน้าแม่ก็เอาแต่ชมแม่ไม่หยุด
พออยู่ต่อหน้าลู่เหวินโจวก็เริ่มประจบพ่อของตัวเองทันที
“ใส่หมวกก่อน พวกเราจะออกเดินทางกันแล้ว...”
หนิงหรานกำลังจะยื่นมือไปรับลู่สือเหยียนขึ้นมา แต่ลู่เหวินโจวกลับจูงมืออีกข้างของเจ้าตัวเล็กเอาไว้