กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 420 จู่ๆ ก็ไม่อยากขึ้นไปแล้ว
จู้จิ่วเกอมองไปทางเป่ยเฉิน รู้สึกอยู่ตลอดว่าสีหน้าของเขาดูประหลาดชอบกล
นางถาม “หมายความว่ายังไง”
เป่ยเฉินเงียบไปครู่หนึ่ง มองหน้านางอย่างลึกซึ้งแล้วพยักหน้าหนักแน่น
“ใช่”
เขามองรอยร้าวบนประตูแล้วส่งเสียงเยาะ
“ชั้นที่สามมีคนบ้าอยู่คนหนึ่ง ชื่อว่าโลหิตสังหาร มันเคยกลืนเมืองเซียนไปสามเมือง หลอมร่างมารหมื่นวิญญาณออกมา จิ่วเซียวฆ่ามันไม่ตาย ได้แต่หั่นมันออกเป็นเก้าท่อน แยกกันสะกดไว้ในหอคอยกระดูกเก้าแห่งบนชั้นสาม”
หลงหรานสีหน้าเปลี่ยนไป “หั่นเป็นเก้าท่อนแล้วยังรอดอยู่อีกหรือ”
“ยังอยู่” เป่ยเฉินบอก “พวกมันหนวกหูมาก แถมยัง... สกปรกสุดๆ!”
สรุปแล้วคำสุดท้ายนั่นคือประเด็นสำคัญของสีหน้าแบบนี้สินะ