ตอนที่ 419 ขี้อิจฉาก็เป็นศิลปะอย่างหนึ่ง

ตอนที่ 419 ขี้อิจฉาก็เป็นศิลปะอย่างหนึ่ง

เสียงระฆังนั้นดังก้องจนหัวคนสั่นสะเทือนดังวิ้งๆ ไม่หยุด

บึงโคลนเขียวในชั้นที่สี่ถูกแรงสะเทือนจนกระเพื่อมเป็นวงคลื่น หมอกกรดพวยพุ่งขึ้นมา ผีริษยาหลายตัวเพิ่งจะอ้าปากด่า ก็ถูกน้ำกรดสาดใส่จนเปรอะเต็มหน้า

หลงหรานกระชับกระบี่หนักแน่น สายตาเคร่งขรึมลง “หากถูกพบเข้า ข้าจะเปิดทางฟันออกไปก่อน”

เฟิ่งสือขยับมาบังข้างหน้าจู้จิ่วเกอครึ่งก้าว เอามือไขว้ไว้ข้างหลัง

ส่วนจู้จิ่วเกอยังคงยืนอยู่ที่เดิม

ภายนอกนิ่งสนิทราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ความจริงขบฟันกรามแทบแตก

ตอนนี้นางเหลือแค่แต้มกุศลเต็มถุงติดตัว ถ้าต้องปะทะกับทัพหลวงเข้าจริงๆ คงเอาแต้มกุศลทุ่มใส่คนให้ตายไม่ได้หรอกใช่ไหม

แบบนี้มันสู้ไม่ไหวจริงๆ

เป่ยเฉินแคะหู แล้วเหลือบมองเฟิ่งสือ