กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 320 คำสาบานก็คือคำสาบาน
ลั่วชิงเสวี่ยได้ยินบทสนทนาของศิษย์เฝ้าเขาสองคนนั้น
ได้ยินชัดเจนทุกถ้อยคำ
“หมดสติไปตั้งนานแล้ว”
“เอาแต่พึมพำว่าไม่มีเวลาแล้วตลอดเลย”
“แต่ก็ไม่ฟื้นเสียที”
นางคุกเข่าอยู่ใต้ขั้นบันไดหิน หัวเข่าชาจนไร้ความรู้สึกไปแล้ว แต่ประโยคเหล่านั้นกลับทำให้นางสะดุ้งวาบทั้งตัว
ท่านอาจารย์บาดเจ็บ
ฟังดูแล้วเหมือนจะไม่ใช่แผลเล็กๆ ด้วย...
แต่นางยังคงคุกเข่าอยู่ที่นี่เพื่อรอให้เขายกโทษให้