ตอนที่ 5 ฟ้าไม่เคยโปรยลาภลอย มีแต่กับดัก

ตอนที่ 5 ฟ้าไม่เคยโปรยลาภลอย มีแต่กับดัก

จู้จิ่วเกอ “...”

นางก้มมองไอ้เด็กตัวกะเปี๊ยกแทบเท้าที่นึกจะสลบก็สลบไปดื้อๆ ขมับเริ่มเต้นตุบๆ ขึ้นมาทันที

นางว่าแล้วเชียว ฟ้าไม่เคยโปรยลาภลอย มีแต่กับดักทั้งนั้น

ยาเม็ดต่อชีวิตของสำนักเสินเหยี่ยนก็ใช่ว่าจะเป็นของดีอะไร

จู้จิ่วเกอด่ากราดอยู่ในใจไม่หยุด แต่มือไม้ไม่ได้ช้าลงเลยสักนิด

นางกวาดจิตสัมผัสผ่านเทือกเขาด้านล่างอย่างรวดเร็ว หาถ้ำที่แห้งและลับตาคนได้แห่งหนึ่ง ร่อนลงไป แล้วลงมือวางผนึกอาคมกั้นเสียงกั้นไอพลังไว้ จากนั้นค่อยหิ้วตัวเด็กน้อยลงมาจากกระบี่จับนอนราบ

ต่อด้วยหยิบยาเม็ดพยุงชีพกองโตออกมาจากแหวนเก็บของ พยายามจะยัดใส่ปากเสิ่นอี๋เฟิง

แต่ถึงจะกึ่งหมดสติ เด็กคนนั้นก็ยังกัดฟันแน่นสนิท แฝงสัญชาตญาณของการต่อต้านอย่างแรงกล้า

จู้จิ่วเกอต้องออกแรงงัดอยู่พักหนึ่งถึงจะเปิดปากได้ พอยัดยาเม็ดลงไปแล้วก็ใช้พลังปราณช่วยละลายตัวยา จากนั้นค่อยๆ ถ่ายทอดพลังปราณของตัวเองเข้าไป