กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ลู่ยายืนนิ่งอยู่บนยอดเขา ดวงตาทั้งสองลุกโชนด้วยเพลิงแท้สุริยันสายแล้วสายเล่า จับจ้องสำรวจแดนรกร้าง
ชั่วครู่ต่อมา
ลู่ยาครุ่นคิดได้บางอย่าง จึงเอ่ยขึ้นว่า “ไม่เลว แดนรกร้างกับบรรพกาลมีบางอย่างคล้ายคลึงกัน…”
“แดนรกร้างมีสิบอสูรร้ายบรรพกาล ได้แก่ คุนเผิง มังกรแท้ หงส์แท้ จักรพรรดิอสนี มดเขาสวรรค์ กิเลน... และตนอื่น ๆ!”
“หากบรรพกาลต้องผ่านยุคธรรมเสื่อม เกรงว่าคงไม่ต่างจากแดนรกร้างแห่งนี้”
“ไปกันเถอะ” ลู่ยากล่าวจบก็หันกายเดินลงจากยอดเขา
เพียงก้าวเดียว ใกล้เพียงคืบไกลสุดขอบฟ้า ข้ามผ่านมหาทุรกันดารหนึ่งแสนลี้
ก้าวต่อเนื่องหลายครั้ง ก็ข้ามผ่านมหาทุรกันดารนับล้านลี้
มหาทุรกันดาร
ดินแดนบรรพชนของแคว้นเพลิง