กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ลู่ยาจ้องมองตัวอ่อนแห่งความโกลาหลกลางตำหนักจักรพรรดิอสูรอย่างเงียบงัน แววตาเต็มไปด้วยความรักและความทะนุถนอม
ตลอดเวลากว่าห้าหมื่นปี ตัวอ่อนแห่งความโกลาหลยิ่งใสกระจ่างโปร่งแสงมากขึ้น ทว่ายังคงไม่มีร่องรอยชีวิตแม้แต่น้อยแผ่กระจายออกมา ทุกสิ่งล้วนเก็บงำอยู่ภายใน
เสวียนเย่และลิ่วเอ่อร์ฟังคำของอาจารย์แล้ว แววตาพลันเกิดความสงสัยขึ้นมา “แดนฮวง? ศิษย์จำได้ว่าแดนฮวงเป็นเพียงโลกพันกลางที่อยู่ในลำดับเก้าสิบกว่าเท่านั้น”
“บรรพกาลของเราเป็นโลกพันใหญ่ อยู่ในลำดับที่สาม แม้แต่เช่นนั้นยังไม่มีหนทางช่วยศิษย์น้องหญิงเล็กลู่หลิงเอ๋อร์ได้ แดนฮวงเป็นเพียงโลกพันกลางแห่งหนึ่งจริงหรือที่จะช่วยศิษย์น้องหญิงเล็กลู่หลิงเอ๋อร์ได้?” เสวียนเย่และลิ่วเอ่อร์กล่าวด้วยความกังวลเล็กน้อย