เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หั่วเซวียนยืนอยู่บนผืนแผ่นดินที่แดงร้อนเพราะถูกไอร้อนแมกมาเผาอบ ดวงตาทั้งสองเซื่องซึมมองร่างที่ก้าวออกมาจากรอยแยกห้วงสุญญตา
“ฉีกห้วงว่างเปล่า... อา... นี่มันเรื่องที่แม้แต่ผู้บำเพ็ญขั้นจวินเจ๋อยังกระทำไม่ได้...” หั่วเซวียนรำพึงปาก
กระทั่งลู่ยาเดินเข้ามาใกล้ หั่วเซวียนจึงค่อยได้สติ จับจ้องร่างตรงหน้าโดยมิวางตา ถามด้วยความระแวดระวังว่า “ไม่ทราบว่าท่านผู้อาวุโสเป็นผู้ใดกัน? มีเหตุใดจึงมาปรากฏกายในดินแดนบรรพชนแคว้นเพลิงของข้า?”
ลู่ยาสีหน้าราบเรียบ ลอยค้างอยู่กลางห้วงอากาศ ค่อยๆ เปิดปากตอบว่า “ข้านามลู่ยา”
“ลู่ยา? นี่ผู้ยิ่งใหญ่แห่งหนใดกัน? นิกายตัดฟ้า? นิกายซ่อมฟ้า? ภูผาอมตะ? ทะเลสาบวิญญาณมาร? หรือกระทั่งภูเขาเทพคุนหลุน?” หั่วเซวียนวิเคราะห์อยู่ในใจ ไม่ว่าสำนักกำลังใดก็ดูเหมือนไม่มีจวินเจ๋อผู้มีนามว่าลู่ยาเลย
ลู่ยาค่อยๆ ส่ายศีรษะ ยื่นนิ้วหนึ่งออกมา ชี้ขึ้นไปยังเหนือเก้าชั้นฟ้าเหนือมหาทุรกันดาร