เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ผานกู่ฟังความคิดของลู่ยา หลังครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งจึงเอ่ยว่า “ตอนนี้ วิธีนี้ก็นับว่าเป็นวิธีที่ดีเช่นกัน”
“เหมือนกับที่เจ้าเคยย้ายฐานสู่เทือกเขาแสนภูผาในครั้งนั้น”
ดวงตาทั้งสองของลู่ยาคมกริบขึ้น ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ฟ้าดิน เสวียนหวง ดูแคลนพวกเราราวกับมดปลวก รุกรานบรรพกาลของข้า สังหารคนในครอบครัวของข้า หนี้แค้นนี้ย่อมต้องทวงคืน!”
“หมื่นปี แสนปี ล้านปี หลายมหายุค… แล้วจะเป็นไรไป!”
“ฮ่า ๆ! เมื่อเจ้ามีความคิดเช่นนี้ ไม่แน่ว่าอาจไปถึงขั้นนั้นได้จริง” ผานกู่หัวเราะเสียงดังสองครั้ง
“ฟ้าดิน เสวียนหวง อวดอ้างว่าตนไปถึงขั้นนั้นแล้ว แต่ก็เป็นเพียงการหลอกตัวเอง การก้าวข้ามก้าวครึ่งสู่มหามรรคานั้นเป็นเรื่องจริง ทว่าพวกมันยังห่างไกลจากมหามรรคาอยู่มาก ยิ่งไม่อาจสัมผัสยุคนั้นได้!”
“ข้าเรียกขอบเขตนี้ว่า ขอบเขั้นมหามรรคเทียม!” ผานกู่กล่าวอย่างมีนัยลึกซึ้ง
“ขอบเขั้นมหามรรคเทียม?”