เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หยุนเซียวนั่งนิ่งอยู่ภายในศาลายาวแห่งสวนร้อยบุปผา ดวงเนตรงามทั้งคู่หม่นหมอง เศร้าซึม
“ล่วงเลยมาสามหมื่นปีแล้ว”
“หากเจ้าปลอดภัยดี... เหตุใดจึงไร้แม้แต่ข่าวคราวประการใด......” หยุนเซียวพึมพำกล่าวด้วยความอาดูร
หยุนเซียวไม่เชื่อ และไม่อยากจะเชื่อว่า ลู่ยาผู้เคยข่มขู่ลมเมฆ สำนักยุทธศาสตร์จั้งเหิงทั่วบรรพกาล ผู้วางแผนไว้ก่อนจึงลงมือทุกกิจ จะสิ้นไปจริงๆ
สามหมื่นปี เวลาช่างยาวนาน ยาวนานเพียงพอให้ฟ้าดินบรรพกาลพลิกผันลมเมฆ ยอดอัจฉริยะรุ่นหลังล้ำรุ่นก่อนทีละชั่วคน
ทว่าสามหมื่นปีก็ช่างสั้นเหลือเกิน
สำหรับผู้บำเพ็ญขั้นอริยะรองอย่างหยุนเซียว การร่วงหล่นดับสูญของลู่ยาเมื่อสามหมื่นปีก่อน ดูเหมือนเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานตา ภาพเหตุการณ์ยังลอยผุดขึ้นตรงหน้าเสมอมา
“เอาชนะหลัวโหวแห่งวิถีมาร เปิดฟ้าดินขึ้นใหม่ สรรพสิ่งรวมเป็นหนึ่ง เจ้าได้เป็นจักรพรรดิเทพ สมควรเป็นวีรบุรุษของสรรพชีวิตแห่งบรรพกาล แต่จะมีผู้ใดมาเป็นวีรบุรุษของหลิงเอ๋อร์เล่า”