กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
วานรหินนิ่งเบิกตาค้างอยู่บนแพไม้ไผ่ ลอยตามกระแสน้ำทะเลที่เชี่ยวกราก
“ลิง...เขาก็เป็นลิง? เป็นพวกเดียวกันกับตัวเองหรือ?”
วานรหินงุนงงโดยสิ้นเชิง ลิ่วเอ่อร์สวมเกราะทองเกล็ดโซ่ ถือกระบองเหล็กดำสนิท สร้างความสะเทือนใจแก่วานรหินอย่างมหาศาล จิตใจกึกก้อง สะเทือนฟ้าดิน!
“ก็เป็นลิงเหมือนกัน...เขากลับสง่างามได้ถึงเพียงนี้ ยืนตระหง่านเหนือเก้าชั้นฟ้า เจตจำนงศึกไร้ที่สิ้นสุด ชี้ฟ้าดิน ในยามหัวเราะพูดคุย ล้วนเปี่ยมด้วยความมั่นใจ ไม่หวั่นเกรงเลยแม้แต่น้อย!”
วานรหินตกตะลึง นิ่งงัน ปากอดพึมพำว่า “หรือว่าลิงก็ทำได้ถึงเพียงนี้...”
เหนือผืนน่านน้ำทะเลตะวันออก