เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“มังกรใหญ่สองตนนั้น เหตุใดจึงต่อสู้กับพวกเขา?” วานรหินครุ่นคิด
หมอกทะเลยิ่งหนาแน่น คลื่นทะเลยิ่งใหญ่ แต่ในยามนี้ก็ยังไม่อาจกระทบวานรหินได้
วานรหินยืนอยู่บนแพไม้ไผ่ ดวงตาทั้งสองเปล่งประกายแสงทอง จ้องเขม็งไปยังห้วงว่างเหนือทะเลเมฆ
ทันใดนั้น ดวงตาวานรหินหดลงเล็กน้อย ทางไกลมีคนมา!
วานรหินสัมผัสได้ถึงความคุ้นเคยจากหมอกเรืองรองแสงทองเบื้องไกล นั่นคือสิ่งเดียวกับที่เข้าสิงพญาวานรเฒ่า!
บนทะเลเมฆ
แสงทองแห่งพุทธศาสนาวาบผ่าน เพียงกระบวนท่าเดียว ก็ผลักอ๋าวกว่างและอ้าวเจี่ยถอยกลับไป
อรหันต์สองตนเมื่อเห็นแสงทองพุ่งมา ในดวงตาทั้งคู่ต่างเผยความเคารพ รีบคารวะกล่าวว่า “คารวะพระกวนอิมผู้สูงส่ง!”
อ๋าวกว่างถอยหลังหลายก้าว ตั้งหลักได้จึงมองผู้มาเยือนชัดเจน “หึ ข้านึกว่าใคร ที่แท้ก็นักพรตฉือหาง อ้อ ไม่สิ ตอนนี้คงต้องเรียกพระกวนอิมผู้สูงส่งแล้ว!”