กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“อะไรนะ? วานรหินหายไป? บุตรแห่งมหันตภัยหายไป?” จุ่นถีหน้าผันเปลี่ยนไปโดยพลัน คว้าคอเสื้อสามเณรน้อยขึ้นมา ซักถามเสียงดัง
สามเณรน้อยทำหน้างุนงง บริสุทธิ์ใจ รีบกล่าว “อาจารย์... อาจารย์ใหญ่... เรื่องใหญ่ขนาดนี้ท่านไม่รู้หรือ?”
“ข้า...รู้...กะผีอะไร!” จุ่นถี ในยามนี้ก็สิ้นท่าทีของอริยะ
สภาวะจิตของอริยะ ในวินาทีนี้แหลกสลายเป็นผง
ดินแดนตะวันตกอันแห้งแล้ง ดินแดนตะวันตกทุกข์แสนสาหัส ใจจุ่นถีก็ขมขื่นนัก...
“ไปสิ ไปหาสิ” จุ่นถีปล่อยคอเสื้อสามเณรน้อย
“เจ้าค่ะ...เจ้าค่ะ ข้าน้อยน้อมรับพระดำรัสอาจารย์ใหญ่!” สามเณรน้อยบินจากไปอย่างลนลาน
เขาหลิงไถฟางชุ่น ถ้ำสามดาราจันทร์เฉียงน้อย ชายชราผู้หนึ่ง ย่างก้าวโซซัดโซเซ เดินยังไม่มั่นคง