เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ต๋าจี่ได้ฟังคำพูดของตี้ซิน ในหัวสมองพลันดังตูมขึ้นมาดั่งฟ้าผ่า
สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่เชื่อสายตา "เขา... เมื่อครู่กำลังไล่ข้าออกไปงั้นหรือ?"
"ไม่ชอบอยู่ในวังแล้ว ก็กลับไปจี้โจวเสียสิ... เขากำลังไล่ข้าออกไปจริง ๆ หรือ?" ในดวงตางดงามคู่หนึ่งของต๋าจี่เผยความเศร้าออกมา
หลายปีมานี้ อยู่ในวัง ถึงแม้ต๋าจี่จะเอ่ยถึงป๋ออี้เข่าบ้าง... แต่ความรู้สึกในใจที่มีต่อเขากลับจืดจางไปนานแล้ว
แรงกระตุ้นในใจ เป็นเพียงความเสียใจจากตอนนั้น... ความเสียใจที่ตนต้องจากลากับป๋ออี้เข่า...
การดื่มสุราในคืนหนึ่งที่หอเด็ดดาว... ความเหนื่อยยากของตี้ซินเพื่อบ้านเมืองและราษฎร ตลอดจนความห่วงใยที่มีต่อนางอย่างละเอียดลออ ล้วนวนเวียนอยู่ในใจต๋าจี่ทุกขณะ...
แต่บัดนี้ ตี้ซินกลับจะไล่นางออกจากวัง?
ในดวงตางดงามคู่หนึ่งของต๋าจี่ ไม่อาจห้ามให้มีหมอกน้ำตาลอยขึ้นมา ความรู้สึกน้อยใจในใจก็ระเบิดออกมาในที่สุด...
หยาดน้ำตาใสดุจแก้วค่อย ๆ ร่วงหล่น เปียกแก้ม
ต๋าจี่ดูเหม่อลอยราววิญญาณหลุดลอย มองห้องบรรทมอันประณีตงดงาม สิ่งเหล่านี้... ส่วนใหญ่ล้วนเป็นของที่เขาจัดวางไว้ให้นาง...