กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ข่งเซวียนขี่ม้าศึกกลับค่ายเพียงลำพัง แต่เหล่าเซียนทองแห่งคุนหลุนกลับไม่มีผู้ใดกล้าขวางกั้น!
ข่งเซวียนมิใช่เซียนทองต้าหลัวอย่างเด็ดขาด หากเป็นกึ่งอริยะตัดซากหนึ่ง!
แปดเซียนทองแห่งคุนหลุนยืนอยู่กับที่ สีหน้าหม่นหมอง “ข่งเซวียนดีนัก ช่างซ่อนลึกถึงเพียงนี้!”
จวี้หลิวซุน ไท่อี่เจินเหริน และนักพรตฉือหางต่างมองไปที่กว่างเฉิงจื่อ “พี่ใหญ่ ควรทำอย่างไรดี? ข่งเซวียนผู้นั้น…”
กว่างเฉิงจื่อสีหน้าสงบ เอ่ยว่า “เหล่าน้องชายร่วมสำนักอย่าตระหนก ข้าจะกลับเขาคุนหลุนสักครั้ง ไปเข้าเฝ้าอาจารย์!”
“ตามแผนเดิม ขุดแม่น้ำใหญ่ทางเหนือให้เขื่อนแตก แล้วใช้น้ำท่วมด่านทะลุเมฆ!”
“ขอรับ พี่ใหญ่!”
หลังกว่างเฉิงจื่อกล่าวจบ ร่างก็กลายเป็นลำแสงเคลื่อน บินกลับเขาคุนหลุน
ที่ไกลออกไป ไมตรีมองกว่างเฉิงจื่อจากไป จะเดาไม่ออกได้อย่างไรว่าเขาไปเขาคุนหลุนเพื่อขอทัพหนุน
ไมตรีก็สีหน้าหม่นลง “ไม่ได้การ กว่างเฉิงจื่อกลับเขาไปขอทัพหนุน ผู้แข็งแกร่งนิกายฉานยิ่งมากขึ้นเรื่อย ๆ ส่วนสำนักตะวันตกในค่ายซีฉียิ่งตกอยู่ในสถานการณ์ไม่ดี!”