กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ซูเฉวียนจงและต๋าจี่เห็นผู้ประสบภัยนับไม่ถ้วน ทั้งไม่มีเสื้อผ้าปกปิดร่างกายและไม่มีอาหารพอประทังท้อง ในใจทนไม่ได้อย่างยิ่ง จึงออกคำสั่งให้ทหารจี้โจวนำเสบียงสิ่งของออกมาช่วยเหลือผู้ประสบภัย
หม้อใหญ่หลายใบถูกตั้งขึ้น ควันจากครัวลอยอ้อยอิ่ง กลิ่นโจ๊กข้าวอบอวลไปทั่ว
ผู้ประสบภัยนับไม่ถ้วนเริ่มเข้าแถวยาว
“ไม่คิดเลยว่ายังจะได้กินโจ๊กร้อน ๆ สักคำ ฮ่า ๆ!”
“ข้ากำลังนอนหลับอยู่ ก็ได้ยินเสียงสั่นสะเทือนจนแผ่นดินไหว ให้ตายสิ น้ำท่วมใหญ่พวยพุ่งเข้ามาในชั่วพริบตา ข้านึกฝันก็ไม่คิดว่าจะหนีออกมาได้!”
“เฮ้อ ต้องขอบคุณเหล่าทหารขององค์ราชา ที่ออกคำสั่งให้พวกเราถอยก่อนตั้งสามวัน พวกเราเป็นพวกที่อพยพช้าที่สุด...เลย...เฮ้อ!”
“เฮ้อ ก็ไม่รู้ว่ามีพี่น้องสักเท่าไรที่ต้องจมน้ำตายไปแล้ว...”