กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ภายในจวนตระกูลซ่ง
ซ่งอี้เหรินได้ฟังคำพูดของน้องชายเจียงจื่อหยา สีหน้าพลันแสดงความกังวล จากนั้นก้าวเข้ามาลูบหน้าผากเจียงจื่อหยา พลางถามด้วยความห่วงใยว่า “น้องชาย เจ้าป่วยหรือไม่?”
เจียงจื่อหยาอึ้งไปครู่หนึ่ง ตั้งแต่บำเพ็ญมรรคามา ตนเองเคยป่วยเมื่อใดกัน?
“ไม่ป่วยเลย พี่ใหญ่!”
ซ่งอี้เหรินถอนหายใจโล่ง “ไม่ป่วย แล้วกลางวันแสกๆ พูดเพ้อเจ้ออะไร?”
“ต้าซางของข้ารุ่งเรืองและเจริญสุดขีด กำลังบ้านเมืองเฟื่องฟูขึ้นทุกวัน เจ้าจะพาข้าพี่ชายหนีไปซีฉีหรือ?”
เจียงจื่อหยาฟังคำของพี่ใหญ่ซ่งอี้เหริน พลันรู้สึกราวมีก้างติดคอ……
ใช่แล้ว ตอนนี้ต้าซางรุ่งเรืองสุดขีด… ชะตาฟ้าจะไปตกอยู่ที่ซีฉีได้อย่างไร?
เจียงจื่อหยาเองก็ไม่เข้าใจราชโองการของอาจารย์จริงๆ… แต่ราชโองการของอริยะวังหยกย่อมไม่มีเท็จ…