กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
วันรุ่งขึ้น สี่มหาเจ้าแคว้นจากไป พระราชโองการแบ่งบุญคุณถูกส่งออกจากเฉาเกอ กระจายไปยังที่ตั้งของบรรดาเจ้าแคว้นทั่วทั้งแผ่นดิน
เมื่อพระราชกฤษฎีกาแบ่งบุญคุณประกาศออกมา ทันใดนั้นดินแดนของแปดร้อยเจ้าแคว้นทั่วใต้หล้าก็ปั่นป่วนวุ่นวาย
“พระราชกฤษฎีกาแบ่งบุญคุณหรือ?”
“บุตรชายคนโตโดยชอบธรรมสืบทอดตำแหน่งเจ้าแคว้น บุตรชายคนอื่น ๆ สืบทอดดินแดนบางส่วนเป็นเจ้าแคว้นชั้นเลี่ย และเจ้าแคว้นชั้นเลี่ยอยู่ภายใต้การควบคุมของเฉาเกอส่วนกลางหรือ?”
“ซืด!~”
“นี่...พระราชกฤษฎีกาแบ่งบุญคุณ...น่ากลัวเกินไปแล้ว เด็ดขาดไม่ให้ประกาศใช้พระราชกฤษฎีกาแบ่งบุญคุณ มิฉะนั้นดินแดนในปกครองจะไม่มั่นคง!”
บรรดาแปดร้อยเจ้าแคว้นใต้หล้าไม่ใช่พวกโง่เขลา เพียงครุ่นคิดอย่างละเอียดเล็กน้อยก็มองออกถึงความหมายทางการเมืองที่ลึกซึ้งกว่าของพระราชกฤษฎีกาแบ่งบุญคุณ