กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ลู่ยาสวมเสื้อคลุมยาวสีดำทอง ยืนนิ่งอยู่ในวังปรมาจารย์อสูร มุมปากเผยรอยยิ้มจางๆ แล้วย้อนถามว่า “เหตุใดจึงคิดว่าเป็นไปไม่ได้?”
คุนเผิงฟังคำลู่ยา ใบหน้าเผยความตกตะลึงอีกครั้ง “เขา…มองทะลุความคิดของตนอีกแล้วหรือ?”
สีหน้าคุนเผิงเปลี่ยนเป็นระมัดระวังอย่างยิ่ง เอ่ยถามด้วยเสียงหนัก “ขอถามองค์รัชทายาท…บัดนี้ระดับบำเพ็ญของเจ้าเป็นเช่นไรกันแน่? หรือว่า…ได้…”
ลู่ยาสีหน้าเรียบเฉย ตอบอย่างช้าๆ “วันนี้ข้ามา เพื่อเชิญเจ้ากลับสู่เผ่าปีศาจ ยังคงเป็นอาจารย์ปีศาจแห่งเผ่าปีศาจ!”
“โอกาสมีเพียงครั้งเดียว หวังว่าอาจารย์ปีศาจจะฉวยไว้ให้ดี!” ลู่ยาจ้องมองคุนเผิง เอ่ยด้วยเสียงหนัก