ตอนที่ 172 หากคิดให้พินาศ ต้องทำให้คลุ้มคลั่งก่อน

เมื่องานเลี้ยงผ่านพ้น สี่มหาเจ้าแคว้นต่างก็ออกจากตำหนักหลงเต๋อ

ส่วนป๋ออี้เข่าก็ตามหมอหลวงไปตรวจรักษา

ตี้ซินตั้งใจทิ้งป๋ออี้เข่าไว้ในวัง ตอนนี้เขาค่อยๆ นวดขมับเบาๆ แล้วเอ่ยกับต๋าจี่เบาๆ ว่า “เดี๋ยวกูหวางจะต้องหารือราชการกับมหาอาจารย์เหวินและอัครมหาเสนาบดีซางหรง พระสนมที่รักจะให้คนพาเจ้าไปเดินเล่นในวังให้คุ้นเคยก็ได้!”

ต๋าจี่ได้ฟังคำของตี้ซิน ในใจก็เกิดความยินดี “ดีเหลือเกิน... นางสามารถเดินไปไหนมาไหนได้ตามใจ ย่อมใช้โอกาสนี้ไปพบพี่อี้เข่าได้ไม่ใช่หรือ...”

ต๋าจี่ไม่อยากให้ตี้ซินเห็นความผิดปกติ สีหน้าจึงดูสงบยิ่งนัก กล่าวว่า “หม่อมฉันขอบพระคุณฝ่าบาท!”

ตี้ซินกลับเปลี่ยนเรื่อง มุมปากยกขึ้นอีกครั้ง “กูหวางช่างเข้าใจจิตใจคนถึงเพียงนี้ พระสนมที่รักไม่คิดจะตอบแทนกูหวางสักหน่อยหรือ?”

ต๋าจี่ชะงัก ดวงตาทั้งสองเผยความสงสัย “ตอบแทน? ตอบแทนอะไรหรือ?”

ตี้ซินถือโอกาสตอนต๋าจี่กำลังตกใจอยู่ ค่อยๆ ยื่นมือทั้งสองออกไป โอบเอวบางของต๋าจี่ มือจับไว้พอดี แล้วตรึงร่างนางไว้

เขาโน้มตัวเข้าไป ฝากรอยจูบเบาๆ ไว้ที่หน้าผากขาวผ่องงดงามของต๋าจี่

ตูม!