กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
สี่มหาเจ้าแคว้นต่างสบตากัน ก่อนรีบก้าวออกมา “ฝ่า... ฝ่าบาท การกระทำเช่นนี้หรือไม่เหมาะสมไปบ้างหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?”
มุมปากตี้ซินเผยรอยยิ้มบาง ๆ “หืม? ไม่เหมาะสมตรงไหน?”
“เมื่อพวกเจ้าล่วงลับไปแล้ว มีเพียงบุตรชายคนโตที่ได้สืบทอดตำแหน่งเจ้าแคว้น ส่วนบุตรคนอื่นนั้นไม่เกี่ยวข้อง กูหวางให้บุตรเหล่านั้นมีทางทำมาหากิน ยังจะไม่ดีอีกหรือ?”
ตี้ซินถามออกไปอย่างเรียบเฉย
สีหน้าสี่มหาเจ้าแคว้นอึกอัก เอ่ยตะกุกตะกัก “ดี... ก็ดีอยู่ แต่... การให้บุตรชายคนโตโดยชอบธรรมสืบทอดนั้น เป็นกฎที่มีมาแต่โบราณนะพ่ะย่ะค่ะ... ยังไม่เคยมีแบบอย่างให้บุตรคนอื่นสืบทอดเลย...”