กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ตำหนักหลงเต๋อ
สี่มหาเจ้าแคว้นยืนรออย่างสงบอยู่เบื้องล่างพระตำหนักด้วยความเคารพ
ทว่าบนบัลลังก์กลับยังไม่เห็นกษัตริย์เสด็จมาเสียที
ป๋ออี้เข่ายืนอยู่ด้านหลังจีชาง ดวงตาเหม่อลอยทอดมองแสงอาทิตย์นอกตำหนัก
เวลานี้ตะวันลอยสูงถึงสามง้าวแล้ว
อารมณ์ของป๋ออี้เข่าตกต่ำถึงก้นเหว เขาพึมพำราวกับวิญญาณหลุดลอย “ตะวันลอยสูงถึงสามง้าว… ตะวันลอยสูงถึงสามง้าว… ราตรีวสันต์แสนสั้น ตะวันขึ้นสูงจึงค่อยตื่น นับแต่นี้กษัตริย์จึงไม่เสด็จเข้าราชสำนักแต่เช้า…”
ทันใดนั้น ขันทีในตำหนักก็ค่อย ๆ เดินออกมา ก่อนขานเสียงดังว่า “กษัตริย์เสด็จเข้าราชสำนัก!”
สิ้นเสียงขันที
ก็เห็นตี้ซินสวมฉลองพระองค์กษัตริย์ ค่อย ๆ เดินออกมา
ด้านหลังตี้ซินยังมีสตรีผู้หนึ่งสวมกระโปรงผ้าโปร่งสีม่วงติดตามมาด้วย นางเกล้าผมเป็นมวย ใบหน้ายังคงมีริ้วแดงแห่งความเขินอายไม่จางหายไปทั้งหมด หากมองจากสายตาคนนอก ก็คล้ายเป็นความเปล่งปลั่ง…