ตอนที่ 109 กลับเถิด จักรพรรดิมนุษย์ของสำนักตะวันตก ช่างน่าเวทนา

ภาพจำของหยุนเซียวในใจลู่ยามักเป็นหญิงสาวผู้งดงามอ่อนโยน สุภาพนุ่มนวล สง่าและเรียบหรูราวพี่สาวคนโตเสมอมา

วันนี้เป็นครั้งแรกที่ลู่ยาได้เห็นสีหน้าอาลัยอาวรณ์ของหยุนเซียว ซึ่งงดงามแปลกตาไปอีกแบบ

ดวงตาของหยุนเซียวกว้างใหญ่ เป็นดวงตาดอกท้อคู่หนึ่ง งดงามยิ่ง

แววตาที่อาลัยอาวรณ์นั้นยิ่งทำให้ใจคนเจ็บปวดจนทนไม่ไหว

ลู่ยามองดวงตาอาลัยอาวรณ์ของหยุนเซียว แล้วมุมปากก็อดยิ้มบาง ๆ ไม่ได้ “ที่เสวียนเย่สั่งสอนเซียนติ้งกวงหูยาวนั้นเป็นความคิดของข้าเอง ส่วนเหตุผลแท้จริง… วันหน้าเจ้าจะขอบคุณข้า”

กล่าวจบ ลู่ยาก็หัวเราะเบา ๆ สองครั้ง แล้วแปลงร่างเป็นแสงรุ้งเส้นหนึ่งจากไป

หยุนเซียวยืนนิ่งอยู่กับที่ มองแสงรุ้งสีทองค่อย ๆ เลือนหายไปจากสายตา

ในส่วนลึกของหัวใจกลับมีความรู้สึกบางอย่างที่แปลกออกไปผุดขึ้นมา

หยุนเซียวรีบส่ายหน้า “มหามรรคายังไม่สำเร็จ จะกล้าคิดเรื่องพวกนี้ได้อย่างไร…”