กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
สี่คนยืนอยู่ข้างหน้าผา เบื้องบนนภากาศทะเลเมฆแห่งร่องรอยเซียนเลือนลอย
หมอกเมฆพันล้อม ประดุจปรากฏก็ประดุจเลือนหาย
ดวงตาทั้งสองของลู่ยาจ้องมองทะเลเมฆอันเลือนลอยอย่างสงบ เอ่ยขึ้นอย่างช้า ๆ ว่า "เมื่อม่านหมอกผ่านพ้น ย่อมคือแสงอรุณ..."
เสียงของลู่ยาดังลง ทันใดนั้นบนหมอกเมฆอันเลือนลอยก็ปรากฏแสงสีแดงเพลิงขึ้น
ยามนี้ ดาราสุริยันได้ขึ้นมาแล้ว
ยืนอยู่บนหน้าผา มองไปยังที่ไกล เบื้องปลายฟ้าคือเมฆสีรุ้ง แสงอรุณสีแดงเพลิง ส่องสว่างทั่วทั้งขอบฟ้า
หยุนเซียว ฉยงเซียว และปี้เซียว ยืนอยู่ข้างหน้าผา มองเมฆสีรุ้งเบื้องปลายฟ้า ในดวงตางดงามมีแสงวาบเป็นระลอก พึมพำว่า "ตะวันแดงเพิ่งขึ้น... แสงอรุณปรากฏแล้ว..."