ตอนที่ 42 เด็กมอมแมม

อันเถาอ้าปากกว้างอย่างว่าง่าย รอให้ป้อนราวกับลูกนกตัวน้อย

เนื้อสดเข้าปาก กลิ่นหอมกรุ่นอบอวล!

ปากของเธอยังบอบบาง แม้กู้ซีเหนียนจะช่วยเป่าให้หลายครั้งแล้ว ก็ยังร้อนจนสูดปาก แต่เธอกลับตะกละเกินกว่าจะคายไก่ออกมา จึงได้แต่ทนร้อนกลืนเนื้อลงท้องไปอย่างมีความสุข พลางส่งเสียงฮึมฮัม “พี่ชาย! พี่ชาย! อาหย่อยมาก!”

กู้ซีเหนียนอดกลืนน้ำลายไม่ได้

ที่จริงเขาไม่คิดว่าไก่ป่าที่ไม่ได้ใส่เกลือจะอร่อยสักเท่าไร แต่เจ้าก้อนแป้งน้อยไม่เลือกกินเอาเสียเลย กินอะไรก็ทำหน้าเปี่ยมสุข มองแล้วเขาก็อดเจริญอาหารตามไม่ได้