กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
อันเถาพองแก้มกลม เดินวนรอบแม่หมาป่าสองรอบอย่างสนอกสนใจ “โฉ่วโฉ่วสองตัว!”
“หงิง—”
ท้องน้อยของแม่หมาป่ามีเลือดไหลไม่หยุด เสียงหอนยิ่งแผ่วเบาลงเรื่อย ๆ ที่ฝืนทนมาจนถึงตอนนี้ได้ คงเพราะยังเป็นห่วงลูกหมาป่าของตัวเอง
“พี่ชาย” อันเถายกมือเช็ดหยดฝนบนหน้าอย่างลวก ๆ แล้วถามว่า “โฉ่วโฉ่วร้องไห้หรือ?”
ฝนยิ่งตกยิ่งหนัก สาดชะล้างร่างของมันไม่หยุด ธารโลหิตไหลนองพื้น มันครวญครางราวกับอยากพูดอะไรกับอันเถา แต่กลับอ่อนแรงจนแม้แต่ลมหายใจก็หนักหน่วงผิดปกติ ทำได้เพียงจ้องเธอเขม็งด้วยดวงตาสีน้ำตาลเหลืองทั้งคู่ ความรู้สึกมากมายพลุ่งพล่านขึ้นมา