ตอนที่ 43 แป้งสาลี

อันเถาจ้องเงาของตัวเองในน้ำอย่างเหม่อลอย ปากเล็ก ๆ อ้ากว้างขึ้นเรื่อย ๆ ดวงตากลมโตชุ่มไปด้วยน้ำตา นางมองอาสะใภ้รองอย่างตัดพ้อ แล้วพูดเสียงน่าสงสารว่า “อาสะใภ้รองใจร้าย! นั่นไม่ใช่เถาเถาสักหน่อย!”

เถาเถาออกจะสวย!

ไม่ใช่เจ้าลิงโคลนสักหน่อย!

เจ้าตัวในน้ำสกปรกมอมแมมไปทั้งตัว แม้แต่แก้มก็เปื้อนโคลน จะเป็นเถาเถาไปได้อย่างไร?

อาสะใภ้รอง “……”

“เด็กดื้อเอ๊ย!”

นางโมโหจนหัวเราะออกมา “เออ ๆ ๆ อาสะใภ้รองใจร้าย หลอกเจ้าเองแหละ เจ้าสะอาดจะตาย! งั้นก็รอแม่เจ้ากลับมาอยู่ตรงนี้แหละ!”

“อาสะใภ้รอง!”

พอได้ยินเช่นนั้น อันเถาก็ร้อนใจขึ้นมาทันที ดวงตาเรียวงามชุ่มฉ่ำไปด้วยน้ำตา ราวกับถูกกลั่นแกล้งอย่างแสนสาหัส