กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
“อ้าปาก”
อันเถาอ้าปากน้อย ๆ กลมกว้างอย่างว่าง่าย รอให้ป้อน
“ง่ำ!”
ไข่ไก่ป่าทั้งฟองเข้าปาก อันเถาอมจนปากกลม แก้มตุ่ย เห็นชัดว่าซ่อนของอร่อยไว้เต็มปาก
กู้ซีเหนียนคันไม้คันมืออยู่บ้าง แต่ก็อดใจไม่หยิกแก้มเธออีก แล้วก้มหน้าแกะไข่ต่อ
“พี่ชายกิน”
อันเถาพูดเสียงอู้อี้
“ไม่หิว” กู้ซีเหนียนตอบเสียงเรียบ
“หิว!”
อันเถายื่นไข่ไก่ป่าครึ่งที่เหลือให้กู้ซีเหนียนอย่างใจกว้าง แล้วร้องเสียงนุ่มนิ่มว่า “กิน!”