กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
“แม่หอมจัง!”
อันเถายื่นหน้าเล็ก ๆ เข้ามา ดมฟุดฟิดสองครั้งแล้วพูดว่า “น้าก็หอมเหมือนกัน”
เธอยังเด็ก แยกแยะกลิ่นไม่ออก เจอกลิ่นสมุนไพรที่ชอบหรือกลิ่นหอมของดอกไม้ใบหญ้า ก็รู้แค่ว่าหอม พอเสียงเล็ก ๆ นุ่มนิ่มเปล่งออกมา ใครได้ยินก็ต้องเอ็นดูเป็นพิเศษ!
สวี่ชิงฉินชะงักไป “หอมเหรอ?”
ตั้งแต่ป่วยมา เธอกินสมุนไพรไม่เคยขาด ตัวจึงมีกลิ่นขมติดอยู่ ดมเองยังรู้สึกคลื่นไส้ จะหอมได้อย่างไร
ถ้าเป็นคนอื่นพูดแบบนี้ เธอคงคิดว่าอีกฝ่ายกำลังเยาะเย้ย ตั้งใจทำให้เธออับอาย แต่พอคำนี้ออกจากปากเด็กตัวเล็ก ๆ ก็ไม่เหมือนกัน
“หอมจริง ๆ!”