ตอนที่ 310 เหตุผลและความบ้าคลั่ง

ตอนที่ 310 เหตุผลและความบ้าคลั่ง

“ถ้าจะให้ข้าพูดนะ ศิษย์พี่ ท่านกำลังเดินผิดทางแล้ว หากท่านต้องการหาตรวนมาล่ามตนเอง ก็ไม่ควรหา ‘อารมณ์ความรู้สึก’ อันต่ำต้อยแบบเผ่ามนุษย์มาใช้หรอก!” ร่างแยกของ ‘หวังฉี’ นั่งอยู่ตรงข้ามกับหมี พลางยักไหล่ “แน่นอนว่าข้าไม่ได้หมายความว่ากฎเกณฑ์เหล่านั้นจะโยนทิ้งได้ทั้งหมด แต่ว่ามโนทัศน์บางอย่างที่ไร้สาระเหล่านั้น มันไม่จำเป็นจริง ๆ”

หมีมองร่างแยกนี้ด้วยความสงสัย ในแง่หนึ่งร่างแยกนี้ก็เป็นส่วนหนึ่งของนางจริง ๆ เทียบเท่ากับบุคลิกภาพอิสระที่นางสร้างขึ้นจากการแยกส่วนตนเอง แต่หมีมั่นใจได้ว่า “ตัวนาง” ไม่มีทางเลือกเช่นนี้โดยไม่ลังเลได้เลย

“ความเป็นปัจเจก” เช่นนี้ ต้องมาจากหวังฉีอย่างแน่นอน

กล่าวคือ ในใจลึก ๆ ของหวังฉีนั้น มีความคิดเช่นนี้ดำรงอยู่จริง ๆ

หวังฉีไม่รังเกียจที่จิตสำนึกของตนจะถูกจำลอง หาก “เขา” หรือร่างแยกที่เหมือนกับ “เขา” ทุกประการตระหนักได้ว่าตนเป็นเพียงร่างสำเนา เขาก็จะยอมรับสังสารวัฏเช่นนี้ด้วยความเต็มใจ

มี “หวังฉี” ที่ต่อต้านความคิดเช่นนี้อยู่จริง แต่สัดส่วนของผู้ต่อต้านเหล่านั้นกลับต่ำจนน่าเวทนา มีไม่ถึงหนึ่งในร้อยด้วยซ้ำ