เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จอมกวีหมื่นลี้
ตอนที่ 311 เสียงดนตรีแห่งดวงจิต การทดลองครั้งใหม่
หวังฉีเข้าสู่สภาวะพิเศษนั้นอีกครั้ง หรือจะกล่าวว่านี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้สัมผัสก็ว่าได้
ช่างเป็นความรู้สึกที่แปลกใหม่ยิ่งนัก ความทรงจำ “ของเขา” บอกเขาว่าเขาเคยผ่านสภาวะเช่นนี้มาแล้ว ทว่าขณะเดียวกัน “หวังฉี” ควรจะกำลังหลับใหลอยู่ในทะเลตะวันตก
ในช่วงเวลาเดียวกัน เขากลับมีความทรงจำ “สองชุด”
ทว่าในตอนนั้นเอง เขาก็ตระหนักได้ทันทีว่าแนวคิดเรื่อง “เวลา” หรือเวลาทางจิตวิทยาของมนุษย์นั้นไม่มีอยู่จริง ณ ที่แห่งนี้
ไอน์สไตน์เคยกล่าวไว้ว่าเวลาเป็นเพียงภาพลวงตาที่ดื้อรั้น หากมองจากมุมมองของเผ่าทะเลเทพแล้ว คำกล่าวนี้ถูกต้องอย่างแท้จริง ความทรงจำทั้งปวงกำลังพุ่งพล่านดั่งสายน้ำที่ไหลหลาก
นั่นคือกระบวนความคิดสถานะของเหลว
—ข้ามีกี่คนกันแน่?
—จำนวนรวมน่าจะใกล้เคียงหนึ่งพันแล้ว “หมี” ไม่ได้หลอมรวมสมองเพียงแค่ชุดเดียว
—อย่างนั้นหรือ? การเร่งความเร็วหกพันเท่ายังไม่พออีกหรือ?