กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 460
โจวเฉียงโบกมือไปมา "ไม่เป็นไร การสะกดข่มราชันทองคำสักคนก็เป็นแค่เรื่องง่ายดายที่ข้าทำได้เพียงพลิกฝ่ามือเท่านั้น"
เขาจับจ้องซูมู่ที่อยู่กลางห้อง ก่อนเอ่ยเสียงเรียบ "ซูมู่สินะ ครั้งนี้ยอมรับว่าเป็นฝ่ายคมดาบรุ่งอรุณของเราที่เสียมารยาทก่อนก็จริง แต่... หากไม่ใช่เพราะนายจงใจปกปิดระดับพลัง ทั้งยังไม่ยอมมอบโอสถรักษาให้ เรื่องก็คงไม่บานปลายมาถึงขั้นนี้"
"นายลงมือหนักเกินไปหน่อย แต่ไม่ต้องกังวลไป ฉันเป็นคนมีเหตุผลที่สุด หากนาย..."
"คุณพูดมากเกินไปแล้ว" ซูมู่ประดับรอยยิ้มที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลงบนใบหน้า ราวกับเป็นรอยยิ้มที่ถูกแกะสลักขึ้นอย่างประณีต ทำให้เขาดูคล้ายตุ๊กตาที่งดงามแต่แฝงความพิกลพิการ