กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 459
ซูมู่ยิ้มบาง ๆ "ผมซาบซึ้งใจมากที่คุณฉู่อิงให้ความช่วยเหลือ เพียงแต่ผมไม่มีโอสถรักษาแผล"
ทันทีที่คำพูดนี้หลุดออกมา บรรยากาศภายในสถานที่ก็พลันเปลี่ยนเป็นอึดอัดชวนกระอักกระอ่วน
โจวเฉียงหรี่ตาลงเล็กน้อย คล้ายกำลังพยายามมองให้ออกว่าซูมู่กำลังโกหกหรือไม่ ทว่าสิ่งที่เขามองเห็นกลับมีเพียงความอ่อนโยนและจริงใจ
ซูมู่ไม่ได้โกหก ด้วยร่างอมตะของเขา จึงไม่จำเป็นต้องใช้โอสถรักษาแผลอยู่แล้ว แน่นอนว่าย่อมไม่ได้พกติดตัวมาด้วย
น่าเสียดายที่ความจริงมักเป็นสิ่งที่ไม่มีใครเชื่อ
"กงชาง ไปค้นตัวเขา ดูซิว่ามีสมบัติวิเศษมิติอยู่กับตัวหรือเปล่า" โจวเฉียงกล่าวอย่างเย็นชา