เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 458
"จริงสิ ฉันชื่อฉู่อิง เป็นสมาชิกคมดาบรุ่งอรุณ แล้วคุณชื่ออะไร อยู่หน่วยนักล่าเทพหน่วยไหนเหรอ?"
"ซูมู่ นักล่าเทพหมายถึงอะไร?"
ฉู่อิงชะงักไป สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อยอย่างอดไม่ได้ "คุณคงไม่ได้ถูกวิญญาณเงียบงันกลืนกินไปแล้วหรอกนะ? ถึงขนาดไม่รู้จักนักล่าเทพเลยงั้นเหรอ?"
"วิญญาณเงียบงันคือผู้หญิงคนนั้นเมื่อครู่นี้เหรอ?" ซูมู่ถามพร้อมรอยยิ้ม
"คุณยังเรียกเธอว่าผู้หญิงอีกเหรอ? นั่นไม่ใช่มนุษย์สักหน่อย แต่เป็นสัตว์ประหลาดต่างหาก! เป็นอสุรกายอัปมงคลแห่งเทพที่ถูกกลิ่นอายของศพเทพปนเปื้อน มันสามารถปลอมตัวเป็นมนุษย์ และแพร่เชื้อไปยังทุกคนที่พูดคุยกับมัน คนที่พูดคุยด้วยจะถูกภาพลวงอันน่าสะพรึงกลัวตามหลอกหลอน จนค่อย ๆ แยกไม่ออกว่าอะไรคือความจริง อะไรคือภาพลวงตา สุดท้ายก็จะถูกกลืนกินจนกลายเป็นวิญญาณเงียบงัน
วิญญาณเงียบงันเป็นชื่อเรียกรวมของอสุรกายอัปมงคลแห่งเทพประเภทนี้
คุณคงไม่ได้ติดเชื้อไปแล้วใช่ไหม? ไม่น่าจะเป็นไปได้นะ อย่างน้อยคุณก็เป็นยอดฝีมือระดับทอง แถมยังพูดกับมันแค่ไม่กี่ประโยค พลังจิตของคุณคงไม่อ่อนแอถึงขั้นนั้นหรอกมั้ง?"
ซูมู่ "..."
เขาถึงกับพูดไม่ออก นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่มีคนบอกว่าพลังจิตของเขาอ่อนแอ