เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 457
ซูมู่อดหัวเราะไม่ได้ ก่อนส่ายหน้า "คงต้องออกไปตรวจสอบด้วยตัวเองก่อนแล้ว"
เพียงขยับความคิด ร่างของเขาก็พลันหายวับไปจากความฝัน และก้าวเข้าสู่สวรรค์ที่แท้จริง
ในวินาทีที่ซูมู่ได้เห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของสวรรค์ เขาก็หรี่ตาลงเล็กน้อย แสงสีน้ำเงินใสในดวงตากะพริบวูบหนึ่งอย่างแทบสังเกตไม่เห็น
ท้องฟ้าถูกปกคลุมด้วยหมอกสีม่วงเข้มอันแปลกประหลาด ราวกับผืนม่านผุพังที่เต็มไปด้วยรูพรุน กดทับลงมายังพื้นดินอย่างหนักอึ้ง ท่ามกลางหมอกนั้นยังมีสายฟ้าสีเลือดแลบแปลบปลาบเป็นระยะ
ผืนดินใต้ฝ่าเท้าแตกระแหงเป็นร่องลึกไปทั่วทุกทิศทาง ภายในรอยแยกมีเมือกสีดำไหลเอ่อออกมา ส่งกลิ่นเหม็นเน่า ราวกับบาดแผลเน่าเปื่อยของผืนปฐพี
ดินที่แตกระแหงมีสีเทาอมเขียวอันแปลกประหลาด ไร้ซึ่งชีวิตชีวาแม้แต่น้อย