เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 442
"มั่วลี่ ผมคิดถึงคุณเหลือเกิน คิดถึงคุณมาก มากจริง ๆ"
"ฉันก็คิดถึงคุณ ฉันหนาวเหลือเกิน คุณกอดฉันหน่อยได้ไหม?" ร่างเล็กบอบบางของมั่วลี่สั่นเทาเล็กน้อย
หยางตงชิงรีบดึงมั่วลี่ออกมาจากโลงแก้วผลึก ก่อนจะโอบกอดนางไว้แน่น ขณะเดียวกัน มือเล็ก ๆ ของมั่วลี่ก็ค่อย ๆ คล้องรอบลำคอของหยางตงชิง
"มั่วลี่ ครั้งนี้ผมจะไม่ยอมให้คุณจากผมไปอีกแล้ว"
มั่วลี่ส่งเสียงตอบรับอย่างขอไปที ดวงตาทั้งสองข้างของนางถูกแสงสีดำสนิทเข้าครอบงำไปนานแล้ว เส้นเลือดบนใบหน้าขาวนวลปูดโปน ราวกับมีหนอนตัวเล็กนับไม่ถ้วนกำลังดิ้นยุกยิก แม้แต่ฟันขาวเรียงสวยก็เปลี่ยนเป็นเขี้ยวแหลมคม
โฮก!!
นางพุ่งเข้าไปกัดลำคอของหยางตงชิงอย่างฉับพลัน เขี้ยวที่อาบด้วยพลังเทพแห่งความทุกข์ทรมานแทงทะลุผิวหนังบริเวณลำคอของหยางตงชิงได้อย่างง่ายดาย