กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 158
"ผมไม่ใช่วีรบุรุษ ผมแค่อยากกลับบ้านเท่านั้น" หยางตงชิงก้าวออกมายืนข้างหน้าอย่างไม่ลังเล
"ดูเหมือนว่าจะเหลือแค่พวกเราสามคนแล้วสินะ" ซูมู่ใช้ไม้เท้าลายงูพยุงตัว ค่อย ๆ เดินออกมา ใบหน้ายังคงประดับด้วยรอยยิ้มที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลง
"ยังมีผมอีกคน!" ชายร่างกำยำผมสั้นเกรียนคนเมื่อวานเดินออกมาด้วยท่าทางองอาจ "สถานที่บ้า ๆ ที่แม้แต่นกยังไม่อยากขี้ใส่แบบนี้ ใครอยากอยู่ก็อยู่ไป แต่ฉันไม่อยู่หรอกโว้ย!"
หูเจี๋ยหรี่ตาทั้งสองข้าง มองคนทั้งสี่ตรงหน้า แววตาฉายประกายบางอย่างที่ยากจะสังเกตเห็น
เขาหัวเราะเสียงดังพลางกล่าว "ในเมื่อทั้งสี่ท่านเตรียมตัวพร้อมแล้ว ผมก็จะไม่เกลี้ยกล่อมอีก เชิญตามผมมาได้เลย"